03-03-08

De moord op een 'jongman'.

Ik weet niet of het bij andere mensen de gewoonte is, maar na het overlijden van een familielid of kennis staat hun doodsbeeldje altijd even tentoon op een kastje in mijn woonkamer. Tot gisteren stonden daar vier zulke beeldjes met foto van de tantekes en de neef die de voorbije twee maanden afscheid namen. Vandaag heb ik ze, de beeldjes, bij de anderen in de blauw-gestoffeerde schoendoos gestopt. Gisteren waren we op bezoek bij vader, en daar deed ik hetzelfde. Hij bewaart ze in een ijzeren koekjesdoos. Bij zo'n gelegenheid snuffel ik altijd even tussen de oude beeldjes. Eéntje van iemand uit het geboortedorp van vader leest als een thriller. Het gaat over de moord op een 'jongman'. (een vrijgezel) Hier het drama:

 

Jezus, Maria, Jozef
Bid voor de ziel van zaliger
Johannes-Michaël Bynens
Jongman
Die, te Zonhoven, op den 20 Februari 1881, door een moorddadigen dolk getroffen, aldaar den 23 derzelfde maand, aan zijne bekomene wonde godvruchtig overleden is, na eene stichtende bereiding ter dood, bediend met de H. Sacramenten en in de volste overgeving aan den wil des Heeren, in den ouderdom van 27 jaren.

Vaarwel moeder, broeders, zusters,
Vaarwel! vrienden allemaal!
In 't bloeien van mijn jeugd.
Moet ik ten grave gaan.

Ik voel het koude staal
Mijn ingewand doordringen,
En aan mijn jeugdig hart
Den levensdraad ontwringen.

Spiegelt u toch aan mij
O vrienden! die mij omgeven;
Want heden is de mensch
En morgen reeds verdwenen.

Hebt dank, voor d' bijstand mij gegeven
En stort voor mij geen tranen meer,
Wil mij nog één gunst verleenen
En bidt, ja bidt voor mij den Heer.

Mijn Jezus barmhartigheid (100 dagen aflaat)

21:49 Gepost door rammeke in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-02-08

Onze jas hielden we maar aan.

Tja, 't is een tijdje geleden sinds ik de laatste keer schreef. Maar ja, wat wil je. Van half januari tot nu hebben we vier familieleden begraven. Eerst een tanteke langs m'n vader's zijde, en daarna twee tantes en een neef langs moeder's zijde. Tachtigplussers, en de neef "pas" 70 jaar oud. Pas! Als kind vond ik dat stokoud. Nu kijkt mijn zoon me raar aan als ik terloops zeg dat neef Jean nog maar 70 was.

Ik werd door de naaste familieleden van de overledenen gebeld met de vraag naar adressen van de familie. Sedert het overlijden van mijn moeder, straks drie jaar geleden, zitten die opgeborgen bij mijn excel documenten. Een grote familie, maar de vele kruisjes achter namen her en der geven wel een akelig gevoel.

Gisteren nog vond ik dat we te veel geld uitgegeven hebben deze maand. Eerst de verjaardag van een petekind, dan de verjaardag van echtgenoot en schoondochter, en verleden week werd onze oudste kleinzoon 3 jaar. Mooi! Mijn verjaardag komt eraan, en vermits ik op een nieuwe tram stap moet dat met familie en schoonfamilie gevierd worden.

Het kost geld ja, maar zie, als ik al de mensen tel die kortelings verdwenen zijn dan word ik positiever.

Hoera, dat we nog zelf kunnen beslissen aan wat we onze zuurverdiende centen gaan uitgeven.

09:40 Gepost door rammeke in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

31-01-08

Ergernis.

Ik groeide op aan de rand van een middelgrote provinciehoofdstad.Wij woonden vlak bij het centrum, maar toch hadden we het gevoel dat we op de buiten woonden. Achter onze tuin strekten zich grote velden uit, koeien graasden onder, naar ons idee, torenhoge populieren en in de zomer speelden we vaak verstoppertje tussen de korenschoven. Nu is die straat helemaal volgebouwd, maar toen was er nog heel veel open ruimte. Alleen de plaatselijke bewoners en sommige kerkhofbezoekers passeerden er, en dus mochten wij vaak op straat ravotten.

Zelden kregen we problemen met buren voor het lawaai dat we produceerden. Soms waren we met twee of drie, andere dagen waren met tien of meer.

Als jonge twintiger verhuisde ik naar de Verenigde Staten voor mijn studie. Ik keerde ook weer terug en verhuisde nog een paar keer. Nu woon ik in een grote stad en soms droom ik ervan om hier toch maar weg te gaan, maar als ik dan denk aan al hetgeen we in de loop der jaren verzameld hebben, aan het inpakken ervan, het uitpakken en misschien zelfs weggooien, dan voel ik op slag een depressie opkomen.

In de lange periode dat we hier wonen zagen we vele mensen komen en gaan, ook naar het hiernamaals. Diegenen die bleven hebben een zekere band met elkaar. Een soort gemeenschappelijke geschiedenis. Prettig.

Toch loopt hier intussen ook de halve wereld rond. Licht- en donkergekleurde mensen. Omwille van hen zitten we in dit district in een luxepositie, want de stad subsidieert fors het buurtwerk, samenlevingsopbouw, cultuurprojecten, festivals, renovatie en noem maar op. Om de haverklap krijgt het locale parkje nieuwe speeltuigen, en enkele jaren geleden werd er op de speelweide voor onze deur een mini-voetbalveldje aangelegd waar menige sportclub jaloers op mag zijn.

De plaatselijke jeugd ravot nu ook op straat. Kinderen spelen verstoppertje tussen auto's inplaats van tussen korenschoven. Ze maken evenveel lawaai als wij vroeger. Belletje trek kennen ze blijkbaar niet! Oef! Toch ergeren de meeste volwassenen zich blauw aan hen. Ik moet toegeven dat ik het er zelf soms ook moeilijk mee heb, maar dat gevoel gaat voorbij als ik aan mijn fijne kindertijd denk.

Ik vraag me af of mensen op de buiten zich ook zo vaak ergeren als wij in de stad, en dan heb ik het niet alleen over lawaaierige kinderen op straat. Ik vraag me ook af wat we binnen x-aantal jaren gaan doen als meer dan de helft van de bevolking 50+ zal zijn.

Wie gaat zich dan ergeren aan wie?

22:36 Gepost door rammeke in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |